Мөнхийн залуу нас

2:03 PM

Бүсгүйн амраг түүнийг орхижээ. Амраг залуу нь цэл залуухан 18 настай охины гараас хөтлөөд түүнийг орхин оджээ. Бүсгүй тэр нэгэн орой уй гунигаасаа болон галзуурах дөхөж байлаа. Тэр хэнтэй ч хамт баймааргүй зөвхөн өөрөө өөрийнхөө зүрс сэтгэлийг сонсмоор санагдсан тул үдэш орой болсоныг ч эс тоон чимээгүй мэлмэрэн урсах голын зүг одов.

Шөнийн түнэр харанхуйг гийгүүлэн түг түмэн одод тэнгэрт анивчина. Бүсгүй оддыг тоолон голын торгомсог ногоон зүлгэн дээр хэвтэж байлаа. Одод хэрвээ бүсгүйгээс хүслийг нь асуусан бол үүрд мөнх оддын шивнээг сонсон зүлгэн хөнжилд хөлбөрмөөр. Өтлөх, өвдөх, үхэхийн зовлонг мэдрэхгүйгээр ингээд л эндээ үлдмээр. Марал мичид бүсгүйн үл гүйцэлдэх хүслийг нь сонсож мэдсэн юм шиг доогтойгоор анивчин жирвэлзэх тэр агшинд Үдшийн гялаан урьд урьдынхаасаа хурц тодоор бүсгүйн нүдийг сохлох шахам хурцаар гялбаагаа тусгаад “Ай бүсгүй минь чи надаас юу хүсээ вэ?” гэж зөөлөн дуугаар чихэнд нь шивнэв. Бүсгүй гайхсандаа зог тусаж “ Би арай хий юм дуулаагүй байгаа даа гэж бодтол үүнийг нь батлах гэсэн мэт “Үгүй дээ үзэсгэлэнт бүсгүй минь” гэж дахин шивнэв. Бүсгүй олон юм бодсонгүй “Мөнхийн гоо үзэсгэлэн, залуу насыг минь үүрд мөнх надтай хамт үлдээгээч гэж шивэгнэв. Үдшийн гялаан: - Тэр чинь их хэцүү гуйлт байна. Залуу нас гоо үзэсгэлэн зовлон болох үе хүнд бас ирдэг юм шүү дээ. Охин минь гэхэд Бүсгүй: -Яалаа гэж дээ. Надад л тийм юм хэзээ ч тохиолдохгүй. Би үүрд залуу сайханаараа үлдмээр байна гэв. –За тэгвэл яахав. Гэхдээ нэг л болзолтой би чиний хүслийг биелүүлье. Чи над дээр 80 хүрэхээсээ өмнө хэзээ ч ирж болохгүй шүү гэв. -Бололгүй яахав. Би магад тань дээр хэзээ ч ирэхгүй биз гэж бүсгүй хэлэв. Тэгтэл ч Үдшийн гялаан: -Чи үүрд мөнхийн залуу үзэсгэлэн гоогоо өөртөө хадгалаг гэж хэлээд дахин нэг хурц туяагаа гялбуулаад бүдгэрэн бүдгэрсээр хөхрөн харанхуйлах гүн хөх тэнгэрт шингэн одов.

Тэр цагаас хойш олон жил өнгөрчээ. Бүсгүй одоо эмгэн болжээ. Гэхдээ сэтгэл санаа нь. Бие махбодь нь цэл залуу гучин настай үеийнх шигээ. Ханилан суусан хань ижил нь аль хэдэн жилийн өмнө халин оджээ. Эмгэн болсон ч үр хүүхдээсээ залуу сайхан хэвээр байсаар байлаа. Түүний төлөө хэчнээн ч олон харчууд амрагаа орхин залуу нас үзэсгэлэн гоод нь шунан тэмүүлсэн юм. Тэр тоолон хэчнээн ч олон бүсгүй гологдсондоо харамсан гашуун нулимс унагасан юм бүү мэд. Үеийнхэн нь насны намар хэлбийж үсэнд нь мөнгөн сор орж явах цагаар харин бүсгүй залуу харчуудтай амраглаж мөнхийн залуу насныхаа ид хаванд биширч явсан. Аливаа юманд эцэс төгсгөл, хэмжээ хязгаар байдгийн учир эмгэн сүүлийн үед мөнхийн залуу наснаасаа уйдах болжээ. Үеийнх нь хөгшчүүл үрчлээстэй нүүрээ наранд ээн, гадаа нарлан сууна. Дэргэд нь тоглох үр ач нараа дуудан толгойг нь намбатай нь аргагүй үнэрлэн эрхлүүлнэ. Эмгэнд хэдий тийм хүсэл байвч 50 гарсан буурал толгойтой хүүгээ үнсэх гэхээр хүүгийнхээ охин шиг нь харагдах тул ерөөсөө зохихгүй. Эмгэн өнөөдөр үдэш болмогц голын зүг хар гүйхээрээ явж очив. Нас хэдийн 80 шүргэсэн ч нуруу нь бөгтийж хөл нь майжийсангүй тул гол дээр ядах юмгүй явж очив. Тэрээр зүлгэн дээр сөхрөн суугаад Үдшийн гялааны зүг гараа сарвайн: -Ай Үдшийн гялаан чи надад ямар уй гунигтай амьдрал өгөө вэ. Залуу нас гоо үзэсгэлэн минь надад одоо зовлон болж байна. Гил хархан үсийг минь, гоолиг сайхан биеийг минь, тэгшхэн хоёр хөлийг минь бүгдийг аваач гэж хичээнгүйлэн хэлэв. Түүний оронд үр хүүхэд ач зээ минь ээжээ, эмээ гэж хэлэхдээ бусдаас зовохгүйгээр духаа өгөн үнсүүлдэг байвал юутай сайхан. Би зүгээр л мойног хуруугаараа ач, зээгийнхээ үсийг илбэн хааяаа нэг духан дээр нь үнэрлэх буурал толгойтой, үзэшгүй муухай үрчлээстэй нүүртэй эмгэн болмоор байна гэж уйлан хайлан шивэгнэв. Үдшийн гялаан эмгэний энэ үгийг сонсоогүй юм шиг мэлмэрч байснаа гэнэт: -Би чамд сануулсан шүү дээ. Чи мартаа юу гэв. –Үгүй дээ үдшийн гялаан минь. Би тэр үед тэнэг байж. Надад одоо мөнхийн залуу нас гоо үзэсгэлэн хэрэггүй гэж чангаар хэлээд тун өрөвдөлтэйгээр мэгшин уйлав. Үдшийн гялаан чив чимээгүй жирвэлзэн эмгэнээр доог тохуу хийх шиг. Эмгэн голын ногоон зүлгэн дээр хэчнээн ч удаан уйлж хэвтсэн юм бүү мэд. Сая л нэг сэхээ аван үсээ илбэн засаад харихаар өндийлөө. Гэнэт гарт нь торгомсог зөөлөн үснийх нь оронд ширүүн хатуу хэдэн хялгас тэмтрэгдэхэд эмгэн учиргүй гайхан гараа нүдэндээ ойртуулан харвал үенүүд нь томбойж эвдэрсэн мойног хуруунууд харагдав. Эмгэн баярласандаа ухасхийн босох гэтэл шууд босч чадсангүй хэсэг зуур дороо бүдчив. Эхлээд өвдөглөн сууж хүчлэн өндийгөөд хөл дээрээ арай ядан боссон ч эмгэн гэрийн зүг баяртай нь аргагүй майжигнан алхав. Харин голоос гэр хүртэл урьдных шиг тийм ч амархан байсангүй.


Б. Эрхэмбаяр

Улаанбаатар хот

2009 оны 6 дугаар сарын 22.

Та бас дараахь нийтлэлүүд сонирхоорой:

16 сэтгэгдэл