“Энэ хорвоод ээж сайхан ээжтэй хүүхэд энхрий шүү”

10:46 AM

Хайрт ээжийнхээ гэгээн дурсгалд зориулав.

Цаг хугацаа юутай хурдан өнгөрнө вэ. Таньгүй өнгөрүүлсэн энэ хоёр жил охин нь юугаар дутаж гачигдаж байснаа өчигдөр л мэдэрлээ. Эхийн хайраар. Энэ хоёр жил уйлах зүйл тохиолдвол нулимсаа сэмхэн залгиж явсанаа мэдэрлээ. Эрхэлж тунирхан заримдаа жаахан хатуу үг хэлэхээр өвөр дээр нь толгойгоо тавиад л уйлж унжиж таны минь зөөлөн хоёр гар үсийг минь илбэж норсон хацрыг минь арчихад тайтгардаг байж билээ.

Жижиг сажиг гэлтгүй амьдралын элдэв асуудлаа таньдаа ярьж таныхаа уужуу сэтгэлийн үгийг сонсоод хэн нэгэнд гомдсон гомдол эсвэл бухимдсан бухимдлаа ор тас мартдаг байлаа. Өчигдөр охин нь зөндөө уйлсан. Бүтэн хоёр жил барьсан нулимс нэг л мэдэхэд сад тавьж хадам ээж хажууд ирээд:
-Охин минь яасан гээд толгой илэхэд уяран уяран таныгаа санаад зөндөө уйлсан. Таныгаа сүүлчийн замд нь үдээд хоёр жил өнгөрсөн байна шүү дээ.

Хүн яаж ч хичээгээд ээжийнхээ ачийг бүрэн хариулж чаддаггүй юм гэсэн. Шүүдрийн дуслыг түүж цай чанаж өгвөл зөвхөн нэг шөнө босож хөхүүлснийх нь л ачийг дөнгөж хариулдаг гэж байгаа. Шүүдрийн дуслаар чанасан цайнд хэргийн учир байгаа ч юм биш түүнийг цуглуулахад ямар их тэвчээр хүч хөдөлмөр, бас эхийгээ гэсэн сэтгэл шаардагдах вэ гэдэгт л учир байгаа байх.

Миний ээж жирийнээс жирийн түм буман сайхан ээжүүдийн л нэг байлаа. Бага байхад хал нь гаднаа хайр нь дотроо эхийнхээ занг сайн ойлгодоггүй л байж дээ. Өглөө босоод хичээлээсээ хожигдлоо гээд өглөөний цайгаа уухгүй гарах гэхээр ээж үүдэнд зогсчихоод цайгаа ууж байж яв гээд гаргадаггүй байж билээ. Тэрэнд нь унтууцаж зөрүүдлээд албаар дийлэх гэж маргалдах удаа ч зөндөө байсан. Одоо харин би таныхаа “Миний охин цайгаа уугаад яв” гэх дууг яасан их үгүйлнэ вэ. Том болсон хойноо ч өвдөж ядрахаараа таньдаа очоод л эрхэлж тунирхаж албатай юм шиг ажил ихтэй ядарснаа гайхаж хоол цай зөөлгөж байснаас биш ачийг тань хариулж асарч тойлсон удаа цөөхөн л байсан даа. Өвдөөд хэвтсэн байхад нь ч мөнх л юм шиг санаж ажил гэж хэнхэглээд олигтой ч асарч чадаагүйгээ бодохоор одоо харамсаад харамсаад яалтай ч билээ.

Ээжийгээ өнгөрсний дараа сэтгэл гансраад ямар нэгэн баяртай ч юмуу гунигтай ч юмуу үйл явдал болоход хуваалцах хүнгүй их л ганцаарддаг юм билээ. Бүр заримдаа ярих гээд утсаа шүүрч авчихаад байхгүй болсоныг нь гэнэт санахаар зүрх хөндүүрлэдэг байж билээ. Эх хүн гэдэг үрийнхээ сэтгэлд хэнийг ч орлохгүй асар том сэтгэлийн орон зай байдгийг тэгэхэд л ухаарч билээ.

Та бас дараахь нийтлэлүүд сонирхоорой:

13 сэтгэгдэл